ولى معمولا چنين نيست و اين آب « عذب و فرات » كه در كنار آن آب « ملح و اجاج » قرار گرفته ، به آن آميخته نمىشود ، سرمايه بزرگى براى آنها محسوب مىشود . ناگفته پيدا است وجود علل طبيعى در اين گونه مسائل هرگز از ارزش آنها نمىكاهد مگر طبيعت چيست ؟ جز فعل خدا و اراده و مشيت پروردگار است كه اين خواص را به اين موجودات داده ؟ ! جالب اينكه هنگامى كه انسان با هواپيما از اين مناطق مىگذرد ، منظره اين دو آب كه رنگهاى متفاوتى دارند و با هم آميخته نمىشوند به خوبى نمايان است كه انسان را به ياد اين نكته قرآنى مىاندازد . ضمنا قرار گرفتن اين آيه در ميان آيات مربوط به « كفر » و « ايمان » ممكن است اشاره و تشبيهى در اين امر نيز باشد كه گاهى در يك جامعه ، در يك شهر ، و گاه حتى در يك خانه افرادى با ايمان كه همچون آب عذب و فراتند در كنار افراد بى ايمان كه همچون آب ملح و اجاجند ، با دو طرز تفكر ، دو نوع عقيده ، و دو نوع عمل پاك و ناپاك ، قرار مىگيرند ، بى آنكه بهم آميخته شوند . در آيه بعد به مناسبت بحث نزول باران و همچنين درياهاى آب شور و شيرين كه در كنار هم قرار مىگيرند سخن از آفرينش انسان از آب به ميان آورده مىگويد : « او كسى است كه از آب انسانى را آفريد » ( * ( وَهُوَ الَّذِي خَلَقَ مِنَ الْماءِ بَشَراً ) * ) . و به راستى صورتگرى كردن در آب و چنين نقش بديعى را بر آب زدن دليل بر نهايت قدرت پروردگار است ، در حقيقت در آيات گذشته سخن از پرورش گياهان به وسيله باران در ميان بود و در اينجا سخن از مرحله عاليترى يعنى آفرينش انسان از آب در ميان است .